حسودیم میشه

به آدمهایی که توانایی اینو دارن

توی شرایط سخت

توی حال بدی ها

بدون اینکه کسی باشه که از حال بدش بهش بگه

کسی باشه درکش کنه، همدلی کنه

تنهایی بلند میشه و ادامه میده

به اینجور ادما حسودیم میشه این دسته یه پله از بقیه بالاترن

ادمهایی عادی حالشون بد بشه نق می زنن، غر می زنن، درد و دل می کنن کسی نباشه بیشتر تر ناراحت میشن یا اینقدر توی خودشون می ریزن که مریض میشن، پنیک میشن، کورتیزول بالا و...

ولی اینا نهههه

یه جور دیگه قوی اند چیزی نمیتونه ناامیدشون کنه...

کاش منم بتونم از این دسته یاد بگیرم...

​​​​​